فرجام سياه تاريك انديشان نگرشى بر واژهu200f های آیات 146-147 سوره اعراف : رشد: هدايت به سوى ارزشu200fها و پيمايش راه حق، درست در برابر واژه «غىّ» مىu200fباشد كه به مفهوم گمراهى است. حبوط: نابود شدن كار شايسته و آفت زده شدن آن. دراين آيه شريفه در مورد سرنوشت شوم حق ستيزان وسركشان مىu200fفرمايد: سَأَص...

شرك گرايى و گوساله پرستى نگرشى بر واژهu200f های آیات 148-149 سوره اعراف : اتخاذ: برگزيدن. حُلّى: زر و زيور. جسد: كالبد و پيكره حيوان. خُوار: صداى گاو. سقط فى ايديهم: بلا را در كف دست خود يافتند. اين جمله در مورد فرد يا گروهى به كار مىu200fرود كه به اشتباه خويش پى برده و پيشمان شدهu200fاند. پس از ترس...

بازگشت موسى و واكنش او در برابر آن انحراف بزرگ نگرشى بر واژهu200f های آیات 150-151 سوره اعراف : اسف: خشمي كه همراه تاسف باشد.(( كلمه « اسف « - به كسر سين - صفت مشبهه از « اسف « است كه به معناى شدت غضب واندوه است . « خلفتمونى « از « خلافه « است كه به معناى جانشينى براى كسىاست بعد از آن كس .المیزان ))

قضاء»: اين واژه داراى مفاهيم گوناگونى است كه در اصل به مفهوم پايان دادن است. «لبس»: پيچيده ساختن كار و چيزى، به گونهu200fاى كه انسان به اشتباه افتد و از دريافت درست از نادرست و حق از باطل، باز ماند. «حيق»: فرو گرفتن و دامنگير شدن كار زشتى كه كسى در زندگى انجام داده است.

آيه مورد بحث و در ادامه سخن با شرك گرايان مىu200fفرمايد: قُل لِّمَن مَّا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ اى پيامبر! از اين ناسپاسان خيره سر بپرس و به آنان بگو: آنچه در آسمانها و زمين است، از آن كيست و چه كسى آنها را پديد آورده است؟ خداى يكتا و يا بتهاى جاندار و بىu200fجان شما، كدام يك؟

«فطرت»: آفرينش و پديد آوردن پديدهu200fها از نيستى به جهان هستى. «ابن عباس»: مىu200fگويد من معناى «فاطر» را بخوبى در نيافته بودم تا اينكه دو تن كه بر سر چاه آبى باهم كشمكش داشتند نزد من آمدند، و يكى از آن دو گفت: «انا فطرتُها» من نخست آن چاه را پديد آوردم. و آنگاه من دريافتم كه مفهوم «فطرت» و «فاطر» ...

هر سود و زيانى به دست اوست در اين آيه شريفه قرآن به اين واقعيت مىu200fپردازد كه اين تنها خداى يكتاست كه مالك سود و زيان است و جز او هيچ كس ديگر، نه مىu200fتواند به شما سودى رساند و نه زيانى را از شما دور سازد.

اعراب شهادة: تميز وَ مَنْ بَلَغَ: در محل نصب به انذار. عائد موصول حذف شده است. الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ: مبتدا. خبر آن «يعرفونه» الَّذِينَ خَسِرُوا: صفت «الَّذِينَ آتَيْناهُمُ» يا مبتدا

بيداد پيشهu200f ترين انسانها در اين آيه شريفه در نكوهش اين حق ناپذيران مىu200fفرمايد: وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَى عَلَى اللَّهِ كَذِبًا أَوْ كَذَّبَ بِآيَاتِهِ

«اكنة»: اين واژه جمع «كنان» به مفهوم پوشش و پوششهاست.(( « اكنه » جمع « كن » بكسر كاف ، به معناى چادر و پرده اى است كه در آن چيزى را پنهان و پوشيده مى دارند، ترجمه تفسير الميزان جلد 7 صفحه : 72)) «وقر»: گرانى و سنگينى گوش.(( و « وقر» به معناى سنگينى گوش است ، ترجمه تفسير الميزان جلد 7 صفحه : 72)) «اس...

«وقف»: اين واژه به مفهوم نگهداشتن است و هنگامى كه گفته مىu200fشود «وقفت الدّابه» منظور اين است كه اسب را متوقف ساختم و نگهداشتم. «بدا»: پديدار شد.

علت اينكه «وقفوا» را بصورت ماضي آورده، اين است كه چنان اين خبر، قطعي و حتمي است كه گويي واقع شده است. اينك آيا رستاخيز واقعيت دارد؟

«عيد»: نام چيزى است كه به هنگامه مشخصّ باز مىu200fگردد و به مفهوم پندار و خيال و غم نيز به كار رفته است.

ابداء: اظهار. بدوّ: ظهور. بداء: تغيير راي مثل: «وَ بَدا لَهُمْ سَيِّئاتُ ما عَمِلُوا» (جاثيه 33: و زشتيهاي كردارشان بر ايشان آشكار شد) كلمه «بداء» هر گاه در مورد خداوند استعمال شود به معناي اراده است، نه آنچه قومي از جهال تصور ميكنند.

مَا جَعَلَ اللَّهُ مِن بَحِيرَةٍ وَلَا سَائِبَةٍ وَلَا وَصِيلَةٍ وَلَا حَامٍ «اينها اصناف چهارگانه انعامى هستند كه مردمان جاهليت براى آنها احتراماتى قائل بوده اند، و به همين منظور احكامى براى آنها جعل كرده بودند، اينك در اين آيه شريفه خداى تعالى مى فرمايد: اين احكام از ناحيه من نيست ، پس در حقيقت اي...

شأن نزول سه تن، كه يكى از آنان مسلمان، و دو تن ديگر مسيحى بودند، براى تجارت از «مدينه» به سوى «شام» حركت كردند. در ميان راه «ابن ابى ماريه» كه مسلمان بود بيمار شد و ضمن نگارش وصيتنامهu200fاى، آن را در درون كالاهاى خود جاسازى كرد و به دو همراه خود «تميم» و «عدى» سفارش كرد كه كالاها و دارايى او را به ...

عثر: از «عثور» اطلاع يافتن بر چيزي مثل «وَ كَذلِكَ أَعْثَرْنا عَلَيْهِمْ» (كهف 21: و اينطور بر آنها اطلاع يافتيم) اصل اين كلمه، به معناي افتادن و خوردن به چيزي است استحقاق: مستوجب و سزاوار بودن «استحق عليه» يعني بر او حقي و ملكي پيدا كرد. «گفته مى شود: «استحق الرجل» يعنى فلانى گناه كرد و اينكه مى گو...

اعراب يوم: منصوب است به فعل (اتقوا). يعني «و اتقوا يوما ...» اين آيه متصل است به «وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اسْمَعُوا» زجاج گويد: نصب آن به «لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفاسِقِينَ» است. برخي گفتهاند: نصب آن به فعل محذوف است. يعني «احذروا».

مواهب خدا بر بنده برگزيدهu200fاش «مسيح» در آيه پيش خداى جهان آفرين به وصف رستاخيز و گرد آمدن پيامبران در آن روز پرداخت؛ و اينك در اين آيه و آياتى كه در پى آن خواهد آمد به وصف مسيح پرداخته و مىu200fفرمايد:

كعبه: علت اينكه خانه خدا را كعبه گفتهاند، چهار گوشه بودن آن است. برخي گفتهاند: علت اينكه كعبه ناميده شده، اين است كه از بناهاي ديگر جدا افتاده است. البيت الحرام: علت اينكه خانه خدا را حرام گفتهاند، حرمت شكار حيوانات و قطع اشجار آن و به خاطر بزرگداشت حرمت آن است. در حديث است كه: - در زير مقام نوشته ش...